من و عاشقی

دلتنـــــگــــی

manoasheghi — Fri, 21 Nov 2008 21:45:06 GMT

تو را من چشم در راهم...

برای آنکه همیشه برایش نیلوفر بودم

manoasheghi — Wed, 03 Sep 2008 10:44:18 GMT

رفتم، مرا ببخش و مگو او وفا نداشت

راهــي بـجـز گـريـز بـرايـم نـمانـده بـود

اين عشق آتشين پر از درد، بي اميد

در وادي گـنـاه و جـنـونـم كـشـانـده بـود

رفتم كه داغ بوسه ي پر حسرت تورا

با اشـكهاي ديده ز لب شسـتـشو دهم

رفتم كه ناتمام بمانم در اين سرود

رفـتـم كـه با نگـه، به خـود آبــرو دهـم

رفتم، مگو، مگو كه چرا رفت، ننگ بود

عـشـق من و نياز تو و سوز و ساز ما

از پرده ي خموشي و ظلمت، چو نور صبح

بـيـرون فـتـاده بـود به يـكـباره راز مـا

رفتم كه گم شوم چو يكي قطره اشك نرم

در لابـه لاي دامـن شـبـرنگ زندگـــي

رفتم كه در سياهي يك گور بي نشان

فـارق شوم ز كشكمش و رنج زندگــي

اي سينه در حرارت سوزان خود بسوز

ديـگـر سـراغ شـعـله ي آتش ز من مگير

مي خواستم شعله شوم سر كشي كنم

مرغي شدم به كنج قفس پربـسته و اسير

روحي مشوشم كه شبي بي خبر ز خويش

در دامـن سـكـوت به تـلـخـي گـريـسـتم

نالان ز كرده ها و پشيمان ز گفته ها

ديـدم كه لايق تو و عـشـق تو نـيـسـتم

من عاشق نبودم....

manoasheghi — Sun, 10 Aug 2008 18:52:03 GMT

تب دارترين تب زده ي بستر دردم

پر سوز ترين زمزمه ي حنجر دردم

رنگ رخ من بر همگان فاش نموده

در باغ جفا جلوه ي نيلوفر دردم

فرياد دگر زد دهن سوخته ام تا

تر شد لب خشكيده اش از ساغر دردم

عاشق خسته دل باور دردم

يك ذره ي ناچيز ز خاكستر دردم

پژمرد گل روی تو از تابش خورشید

در سایه نشینیم و به جانانه بگرییم

لبریز شرای دگر کاسه صبرم

بر حال تو و این دل ویرانه بگرییم

نومید ز دیدار تو گشته دل من

بنشین به کنارش، پریشانه بگرییم

گردیم چو پروانه به گرد سر معشوق

چون شمع در این گوشه کاشانه بگرییم

این عقده مرا می‏کشد ای داد

پیش نظر مردم بیگانه بگرییم

دلمو همین جاها گذاشته بودم ندیدی؟

توی چشمای تو جا گذاشته بودم ندیدی؟

دل من کوچیک بود اما یه عالم پرنده داشت

واسه گنجشکا رو شونه ی زمین دونه می کاشت

با تموم سادگیش زیر بارون قدم می زد

پاییزو قرق می کرد و دنیا رو به هم می زد

آرزو داشت آدما آسمونو رها کنن

یه بارم خدا رو تو قلب زمین پیدا کنن

یه نفر پیدا بشه قفل بهشتو بشکنه

قصه ی جهنم این طلسم زشتو بشکنه

دل من خیلی می خواست یه روزی در به در بشه

با نگاه مهربونت عازم سفر بشه

محبوب من جهان، غزلی عاشقانه است

اين بهترين تصور من از زمانه است!

در چارچوب آبی دنيا حيات ما

يک لحظه استراحت در قهوه خانه است!

دنيا به لطف عشق چنين ديدنی شده

چون آتشی که جلوه ی آن در زبانه است!

اما بدون عشق، جهان با جنون جنگ

ميدان يک مسابقه ی وحشيانه است!

دنيا بدون عشق خودش يک جهنم است

توصيف يک جهنم ديگر نشانه است!

عاشق شو تا سرشت جهان را عوض کنيم

با من بخوان که فرصت ما يک ترانه است!

صبح بى تو رنگ بعد از ظهر يك آدينه دارد

بى تو حتى مهربانى حالتى از كينه دارد

بى تو مى گويند تعطيل است كار عشقبازى

عشق اما كى خبر از شنبه و آدينه دارد

جغد بر ويرانه مى خواند به انكار تو اما

خاك اين ويرانه ها بويى از آن گنجينه دارد

خواستم از رنجش دورى بگويم

يادم آمد عشق با آزار خويشاوندى ديرينه دارد

در هواى عاشقان پر مى كشد با بى قرارى

آن كبوتر چاهى زخمى كه او در سينه دارد

ناگهان قفل بزرگ تيرگى را مى گشايد

آن كه در دستش كليد عاشقي بي كينه دارد

گناهی ندارم ولی...

manoasheghi — Tue, 29 Jul 2008 20:02:59 GMT

گناهي ندارم ولي قسمت اينه

كه چشمهاي كورم به راهت بشينه

براي دل من، واسه قلب خسته ام

مني كه غرور رو تو چشمات شكستم

سر از كارِ چشمات، كسي در نياورد

كه هركي تو رو خواست يه روزي بد آورد

براي دل من، واسه جسم ِ خسته ام

مني كه غرور رو تو چشمات شكستم

واسه من كه بر عكس كار زمونه

يكي نيست كه قدرِ دلم رو بدونه

گناهي ندارم، ولي قسمت اينه

كه چشمهاي كورم به راهت بشينه

هنوزم زمستون به يادت بهاره

تو قلبم كسي جز تو جايي نداره

صداي دلم ساز ِ ناسازگاره

سكوتم به جز تو صدايي نداره

تو فكر و خيالم، همش فكر ِ اينم

كه دستات رو بازم تو دستام ببينم

ولي حيف از اين خواب پريدم كه بازم

با چشمهاي كورم به راهت بشينم

سر از كارِ چشمات، كسي در نياورد

كه هركي تو رو خواست يه روزي بد آورد

براي دل من، واسه جسم ِ خسته ام

مني كه غرور رو تو چشمات شكستم

روزگارم مرد با تمام خاطراتش

manoasheghi — Fri, 25 Jul 2008 07:44:17 GMT

با شمایم نشنیدید؟ جوابم بدهید

تشنگی کشت مرا جرعه ی آبم بدهید

تشنه ام وای اگر آب به دستم نرسد

دست کم آب ندادید سرابم بدهید

سالها هست که این شهر به خود مست ندید

عقل ارزانییتان باد شرابم بدهید

درد عشق است که جز مرگ ندارد مرحم

چوبه ی دار محیاست طنابم بدهید

خواب تا مرگ، کسی گفت فقط یک نفس است

قسمتم مرگ نشد فرصت خوابم بدهید

گفته بودید که هر جرم عذابی دارد

عاشقی جرم بزرگیست عذابم بدهید

عجب صبري خدا دارد...

اگر من جاي او بودم براي خاطر تنها يکي مجنون صحرا گرد بي سامان، هزاران ليلي نازآفرين را کو به کو آواره و ديوانه مي کردم...

عجب صبري خدا دارد...

اگر من جاي او بودم بگرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان، سراپاي وجود بي وفا معشوق را پروانه مي کردم

دنیا را بد ساخته اند.

کسی را دوست داری تو را دوست نمی دارد .

کسی که دوستش نداری تو را دوست دارد .

کسی که تو او را دوست داری و او هم تو را دوست دارد به رسم آیین به هم نمی رسید .

و این یک رنج است

شريعتي

همینجوری

يارب شرمنده ازآنیم که در روزمکافات

اندر خور عفو تو نکردیم گناهی

چند تا عكس عاشقانه

manoasheghi — Fri, 11 Jul 2008 05:58:31 GMT

دو شعر زیبا

manoasheghi — Fri, 27 Jun 2008 13:07:05 GMT

سلام. یه مدت نبودم. خیلی سرم شلوغ بود. قول می دم از این به بعد بیشتر پیشتون باشم. به آپ امروزم توجه کنید

خسته ام از آرزوها ، آرزوهای شعاری

شوق ِ پرواز مجازی ، بال های استعاری

لحظه های کاغذی را ، روز و شب تکرار کردن

خاطرات بایگانی ، زندگی های اداری

آفتاب ِ زرد و غمگین ، پلّه های رو به پایین

سقف های سرد و سنگین ، آسمانهای اجاری

با نگاهی سرشکسته ، چشمهایی پینه بسته

خسته از درهای بسته ، خسته از چشم انتظاری

صندلی های خمیده ، میزهای صف کشیده

خنده های لب پریده ، گریه های اختیاری

عصر جدول های خالی ، پارکهای این حوالی

پرسه های بی خیالی ، نیمکت های خماری

رونوشت روزها را، روی هم سنجاق کردم :

شنبه های بی پناهی ، جمعه های بی قراری

عاقبت پرونده ام را ، با غبار آرزوها

خاک خواهد بست روزی ، باد خواهد برد باری

روی میز خالی من ، صفحهء باز حوادث

در ستون تسلیت ها ، نامی از ما یادگاری

روزي سبزي بود آن روزي كه فهميدم تو را

با دو چـشـم تـازه ام آن روز مي ديدم تو را

از گـمـانـم تـا خـيـالـت فــاصـلـه بـسـيـار بود

از هـمـان اول دلـم از عـشـق تو بـيـمـار بود

سـيـنـه ات پـر بود از رويـاي غـوغـاي نـهـان

بر دلـم آواز مـي خـواندي كه بر پـيـشـم بمان

مست بودم از شراب آن دو چشم مست تو

هست مي دادم براي لحظه اي در دست تو

روزهــــا بــا يــاد تـو شــــب مـــي شـــدنــد

خــنــده هــا بـا رفــتــنــت تـب مــي شـدنـد

از تــو و از چـــشـــم تـــو كـم مــي شــــدم

بــا فــراغــت مــونــس غــم مــي شــدم

كـــاش مـي شــد تـا فــرامــوشــت كــنــم

آتــشــي ســركــش ، كــه خــامــوشــت كنم

حــال مــي بــيــنــي چــه آمــد بــر ســرم

از وجــودم نــيــســت جــز خــاكــســتــرم

تو یادم کن

manoasheghi — Fri, 16 May 2008 14:21:18 GMT

و آپ امروز

هيچ وقت رازت را به كسي نگو ؛ وقتي خودت نميتواني حفظش كني چطور انتظار داري كسي ديگر برايت راز نگهدار باشد

بر نيايد اين دو كار از اين دو فرد .... مردي ز نامرد و نامردي ز مرد

بزرگي را گفتند زندگي چند بخش است ؟ گفت دو بخش ؛ كودكي و پيري . گفتند پس جواني را چه شد ؟ گفت : جواني با عاشقي ساخت ، با بي وفايي سوخت و با جدايي مٌرد ...

اولين طليعه ي عشق آخرين تابش عقل است (آنتوان برت)

مرگ من روزي فرا خواهد رسيد :

در بهاري روشن از امواج نور ، در زمستاني غبار آلود و دور

يا

خزاني خالي از فرياد و شور

مرگ من روزي فرا خواهد رسيد :

روزي از اين تلخ و شيرين روزها ، روز پوچي همچو دگر روزها

سايه اي ز امروزها ، ديروزها ... .

بهت گفتم كه پات رو تو دنياي من نزاري

اگه بياي ميشه قلب تو غرق بي قراري

حالا كه اومدي تاوان قلبم رو مي گيرم

مي كشم دلت رو فكر نكن برات مي ميرم

عجب حوصله داري كه باز هم گله داري

ولي اي گل نازم اينه رسم موندگاري

زنگ تفريح دنيا هميشگي نيست ؛ ساعت بعد حساب داريم ... .

عشق ...

manoasheghi — Tue, 06 May 2008 19:16:18 GMT

تو اي زيبا ترين شعر رهايي .... تو اي گلبرگ سرخ آشنايي

ميان كوچه هاي قلب تارم .... به دنبال تو مي گردم كجايي

دوست خوب داشتن بهتر از تنهايي و تنهايي بهتر از با هر كس بودن است

گذر كردم ز قبرستان زماني ........ رسيدم بر سر قبر جواني

به زير قبر مي ناليد و ميگفت ... رفيقان قدر يكديگر بداني

من كه از عشقت وفا مي خواستم .... در دلت يك ذره جا ميخواستم

چون غريبي ساده و بي ادعا ................... مثل تو يك آشنا ميخواستم

آمدي اما به وقت رفتنت ................ ماندنت را از خدا مي خواستم

من دعا كردم بماني بيشتر .......... از تو هم من يك دعا مي خواستم

من براي اشكهايم بعد تو ...................... قدر يك درياچه جا ميخواستم

پيوسته دلم دم از هواي تو زند ... جان در تن من نفس براي تو زند

گر بر سر خاك من گياهي رويد ............. از هر برگش بوي وفاي تو زند

عشقت را نصيب كسي كن كه لايق آن باشد نه تشنه ي آن ؛‌زيرا هر تشنه اي روزي سيراب مي شود

امروز همان ديروزي است كه مي گفتم خدايا ... فردا را خواهم ديد ؟ و امروز فردايي است منتظرش مانده بودم . تمام امروز ها و ديروز ها پا بر جا مي ماند و من رهگذر خورشيد و مسافري هستم كه فردا را روشن مي كنم

تو مثل ستاره ها مي ماني ؛ مانند آنها دست نيافتني ؛ مانند آنها قشنگ اما يك فرقي با آنها داري ... آنها زيادند و تو تك هستي

گفتم ز سرنوشت بنديش و آسمان

گفتي غمين مباش كه آن كور و اين كر است

ديدي كه آسمان كر و سرنوشتِ كور

صدها هزار مرتبه از ما قوي تر است

کبوتر

manoasheghi — Thu, 01 May 2008 19:21:58 GMT

توي سرماي زمستون يه كبوتر روي ايوون

خيس شده پر هاي نازش ديگه بالش نداره جون

بس به آسمون نگاه كرد ديگه چشماش شده خسته

آخه اون خبر نداره خودش هم بارش رو بسته

يه دلش پر اضطرابه ، يه دلش پر اميده

توي آسمون آبي اون هنوز دوستي نديده

دلش رو زدش به دريا ، بره دنبالش به هر جا

اما افسوس يه شكارچي نشسته پشت درختها

تا بلند مي شه از ايوون مي ريزه روي زمين خون

تا مي ريزه رو زمين خون مي شينه جفتش رو ايوون

بس به آسمون نگاه كرد ديگه چشماش شده خسته

آخه اون خبر نداره خودش هم بارش رو بسته

يه دلش پر اضطرابه ، يه دلش پر اميده

توي آسمون آبي اون هنوز دوستي نديده

انسانها براي هم مانند يك كتاب مي مانند . زماني كه يكي از آنها تمام شد سراغ ديگري مي روند . يادمان باشد جلوي هيچكس تند تند خود را ورق نزنيم

ديشب ز غمت خيمه به ميخانه زدم

با ياد غمت بوسه به پيمانه زدم

در ساغر خود جلوه ي چشمان تو ديدم

ديوانه شدم مشت به پيمانه زدم

تقصير دلم چيست كه چشمان تو زيباست

حاجت به بيان نيست كه از روي تو پيداست

من تشنه ي يك لحظه تماشاي تو هستم

افسوس كه يك لحظه تماشاي تو روياست

در نگاهت خستگي معنا نداشت ..... وسعت پاك تو را دريا نداشت

آه اي جاريتر از خورشيد خوب ......... كاشكي هرگز نمي كردي غروب

سر گذشت غم هجران تو گفتم با شمع

آنقدر سوخت كه از گفته پشيمانم كرد

من به غير از تو ندارم همدمي ... اي كه بر زخم دلم تو مرهمي

آتش عشقت مرا بيدار كرد ... از هر آنچه غير توست بيزار كرد